***

نیگەرانم

بۆ سنوورێ کە بەرگەی باڵات ناگرێت

نیگەرانی فرمێسکەکانی دایکم

کە بێ من بۆ کێ...؟

وە ئەو گەڕەکە بێ سەرەنجامە

کە منداڵیمانی خوڵک کردە درەنگانی ئێزگەکانەوە...

بێ تۆ نیم

بێ تۆ باوەشم smsێکە خاڵی

کە ئێرە لە شەوانی پاریس دوورترم و

لەشم زەریایەکە سوێر لە زاری فلامینگۆەکاندا

بەسە پشتم لێبکەیت

تا بۆنی بارانێ هەڵبمژم کە هی پیادەڕەوەکانی من نییە

نین لێوەکانت

کە بیسڕنەوە ئەم خوێنە لە لێواری لێومەوە

ئەبێ مانتۆکەم دابکەنم بۆ خیابانێکی ڕووت و ڕووسپی

ئەبێ خۆت دەرباز بکەیت لە من و تەواوی ناوەکان

نیشانەکان هەڵە بوون

من زمانی تۆ نەبووم

زمانی تەنیاییەکانت کە لاڵ...

نە قژەکانم لە زەیتوون و نە باڵات لە درەخت

باڵات لە بارانێکی ڕووت

کە خوماریم لە مەبالەکانی ئەم پارکە ناشواتەوە

ڕەواس پەنجێرە و پەنجەکانمان فیلتێر بکەن

تا بە هیچ هەتاوێ لە پەنجێرەکەمدا

ئەم سەهۆڵە نەتوێتەوە.

و هر سازی کە میبینم بد آهنگ است

بیا رەتوشە برداریم...

(اخوان)

وەرە ئەم دەنگانە هەڵبگرە

پەنجەکانت هەڵبگرە

لە لۆچی ژێر چاوانم

قەرەوێڵەکەم

لە هەڕەشەی سەعاتە سپیەکانی بیمارستان و

بە دەنگی ئەو رۆژانەوە بڵێ:"خۆشتم ئەوێ"

کە هێشتا فەرامۆشم نەکردبوو

(...)

 می خواستم به‌ تنهاییم بگریزم

از تو که‌ دوست داشتم

این اندوه‌ خزیده‌ در زیر پوستم را

باید فراموش میکردم   مثل تو

سنگفرشها را در قدمهایم لنگ لنگان

همه‌ چیز

حتا گلدان لب پنجره‌ در زیر آفتاب

مادرم را در دستهایش

خودم   در آن کوچه که‌ گم شدم از زندگی!

مرگ که‌ زیر پیراهنم ماند

دیگر نتوانستم به‌ عشق برگردم

به‌ موهایم با روبان های زرد

حتا لبهایت در انعکاس آینه‌ی بغل

چراغ قرمز را رد کن

تا در تردید سرانگشتهایت نماند

پیراهنم

پر از کسالت آفتاب دی

بر طناب رخت...‌

***

به‌ڵام تۆ

ئه‌ی تازه‌ترین وشه

که عه‌شق له قووڵایی ده‌نگتدا

فه‌قه‌ت  پیاوێکی غه‌مگینه و

له تامی شاوه‌ت و قاوه‌دا

بۆ بارانی ترین رۆژم

                    چه‌تریت!

***

وقتی سنگ هایتان مرا نشانه‌ میگرفت

و دخترک در روسری قرمز میلرزید

کوچه‌ به‌ بن بست خورده‌ بود

      ***

لەم گشتە سوور و نارنجييە كە پرِووكاوم

          بێز ئەكەيتەوە

كۆتاييەكی شاعێرانەيە بۆ ئەم بەختەوەرييە دروێینە!

(...)

دەستێ کە ئەنگوستیلەکەتی تێیدا بوو

هەمیشە هی منە

تەنانەت ئەگەر لە گۆڕێکدا

پاش ئەم هەموو ساڵە

تێکەڵ بە ئێسکی هەزاران پیاوی نامۆ

                  هەزاران ژنی رووت

یا لەتێ لە کاسەسەری منداڵێک بیدۆزمەوە

هێشتا هی منە ئاخرین بزەت

ئاخرین بوغزێ کە قوڕگتی داگرت

ئاخرین وشەیەک کە نەتگوت

*

من ئاخرین گوللەم لە مێشکتا و

تاتارێ لە دڵما تۆز ئەکات

 (...)

راە بە راە این راهرو

مردهایی ست

کە سرزدەاند از پیراهنت

کە طعم لباهايت را بوسيده اند

گذاشته اند لب تاقچە

و گیسوانت را اینهمە سال

بە باد دادەاند

        -: کجای این ترازو لنگ زدەام آقای قا‌ضی؟

دست بکش

روی پوستم

پریشانی موهایم

پستانهایم

پنجره‌ و

پلکهای پر خوابم

و پستویی که‌ در آن می نویسم

اما

از گردگیری این شعر

پا پس بکش

***

له‌ پاڵ چرکه‌کانمه‌وه‌ دانيشه‌ و

ژنێ بژمێره‌ بۆ ته‌واوی وه‌رزه‌کانت

له کراسێکی ئێجگار ئاوييه‌وه ئه‌بارم و

ئاسمان حه‌جمێکی درۆيه له پشت ده‌رگای کۆماجدا...

(...)

نه‌ به‌ تو اعتمادی هست

نه‌ حرف

که‌ توی حرفم می آوری

قناعت نمیکنم

به‌ این سکوت

و اخمهایی که‌ تلخم میکنی

در قهوه‌ات...

***

په‌نجه‌ره‌که‌مم به‌ستووه‌ به‌ سه‌ر ته‌واوی ساته‌کاندا

تا عه‌شق قژه‌کانی شانه‌ بکا و

ده‌سته‌ له‌رزۆکه‌کانیم پێ ببه‌خشێت

له‌ ته‌نیاترین پیاوی ئه‌م شاره‌دا گریاوم

***

منحنی ها را رها کن

از پیراهنم به‌ کوچه‌ بیا

رقص چهارشنبه‌سوری شعله‌ها

در کودکانگی لبخندت

بلوغی که‌ در صدایت لانه‌ کرد

از عشق چه‌ میفهمید؟!

 ***

دیگر تمام زنی شده‌ای

که‌ آشپزخانه‌ بلد است

هوس میکنم

وه‌رگێڕانی شیعری(کاتێ تۆ دێیت)- مایا ئانژێلۆ له‌ ئینگلیزییه‌وه‌

کاتێ بێ داوه‌ت ئه‌گه‌ڕیته‌وه‌ بۆ من و

ئاماژه‌م ئه‌به‌یت

بۆ ژوورێکی زۆرله‌مێژه‌...

علیرغم همه‌ی این حرفها

برمیگردم

و چشمهایم را چنان میدرانم

که‌ شش سالگی ام در آینه‌

پێنجشه‌ممه‌م لێ خه‌ت به‌ن

ئه‌مێنێت:

قاڵاوێکی بێ سانسۆر!

هه‌رچی بیری لێ ئه‌که‌مه‌وه‌

ئه‌وه‌نده‌ له‌ شێوازی یه‌کا تێکه‌ڵین

له‌ خویم ناکاته‌وه‌..

فراموشکار شده‌ام

می بایست برای کبوترهای عصر

دانه‌ میخریدم

کتابی برای تنهاییم

و از داروخانه   ‌ چسب زخم

برای زخم زبان هایت...